Droppie: een probleem met een staartje

Ik wil graag iets vertellen over onze ervaringen met Heleen als kattengedragstherapeute.

Wij hebben drie katten: Droppie, een poes van 14 jaar, haar dochter Snoetje van 13 (beiden Europese korthaar) en sedert 3,5 jaar een rode Perzische kater, Iwan.

Al voordat Iwan bij ons kwam, werd er regelmatig op ons tapijt geplast. Wij wisten nooit wie dat nu deed; Droppie of Snoetje, dus we konden er ook niet veel mee. Maar toen Iwan ons gezelschap kwam houden en wij 1,5 jaar geleden ons tapijt verruilden voor laminaat (jeetje, wat stonk die vloerbedekking zeg!), kwamen we erachter dat er niet alleen geplast werd, maar ook gesproeid! Het plassen was snel verholpen omdat we er toch achter kwamen dat Snoetje dat deed en we konden makkelijk wat opzuigen van het laminaat. Blaasontsteking. Dat was snel verholpen.

Maar ja, het sproeien van Droppie bleef doorgaan. Ik werd er stapelgek van. Het stonk als een oordeel en het verruïneerde de kasten en het laminaat. Maar we hadden ook medelijden met Droppie, omdat ze erg nerveus was. Ze werd ook veel ‘geplaagd’ door Iwan; die zag een leuk speelkameraadje in haar en hij kon lekker op haar jagen. Dat vond Droppie niks en ze probeerde vaak op allerlei manieren om Iwan heen te sluipen, zodat ze niet achterna gezeten werd.

Maar het was een ondoenlijke toestand: ik wist dat het asiel geen oude katten opneemt, maar ik liep wel rond met visioenen om haar op de Veluwe uit de auto te zetten, haar de nek om te draaien!!! Vreselijk. We zouden nooit zoiets kunnen, maar de gedachtes waren er wel. Steeds als ik thuiskwam liep ik snuffelend door het huis, als een zenuwachtige hond, of ik wat rook. En als ik dan wat rook, liep ik net zo lang te zoeken totdat ik het sproeisel gevonden had. Onder de trap was nog het ergst: dan moest de hele boel daar leeg en dweilen maar. Ik had daar de energie vaak helemaal niet voor, maar ik kon de stank niet verdragen. Bovendien hadden wij toen nog een bedrijf aan huis en wij konden het ons niet permitteren onze klanten in die stank te ontvangen. Stapel werd ik.

En toen kwamen we de naam van Heleen tegen. Ze was aan het eind van haar studie en zocht casussen voor haar eindopdracht. Ik had wel vaker gedacht aan een gedragstherapeut, maar stond er ook een beetje sceptisch tegenover. En om daar dan heel veel geld aan uit te geven..... Ik wist het niet.

Maar ik stuurde Heleen een mailtje en kreeg al snel antwoord terug, dat ze dan een keer langs wilde komen. We spraken af en ze heeft het huis bekeken, Droppie en de andere katten een tijd geobserveerd en ons het hemd van het lijf gevraagd over de katten. Voor zover dat nodig was, want we begonnen zelf al heel veel te vertellen. Ze is een hele middag geweest en ik vond haar meteen al heel sympathiek. En helemaal niet zweverig of zo.

Een belangrijk onderwerp was Iwan. Het leek haar dat Droppie zich niet prettig voelde met Iwan die haar zo op de huid zat. En ook heel belangrijk: er kwamen vreemde katten in huis door het kattenluik. Uit de plaatsen in huis waar Droppie sproeide, kon Heleen opmaken dat het markeringen waren die andere katten tegen moesten houden.

Nu vonden wij die vreemde katten al heel lang erg vervelend in huis; we hadden zelf ook wel in de gaten dat dat vast niet fijn was voor onze eigen katten; ze gingen ook gewoon op de banken liggen als wij er niet waren en ze aten mee van het (dure A-merk) voer.

Dus daar moest iets aan gedaan worden: het werd een chipluik. Verder kregen we adviezen om een rustig plekje te maken voor Droppie, ideeën om Iwan af te leiden van Droppie en nog wat adviezen voor het schoonmaken van de sproeiplekken etc.

We gingen ermee aan de slag en.... binnen een maand was het probleem verholpen!!!

Ik was zo verschrikkelijk blij. Droppie leek ook een stuk rustiger, niet meer het zenuwachtige poesje dat ze al zo lang was.

Echter, een aantal maanden later ging ze ineens niet meer naar buiten en ging ze in huis plassen. Poepen deed ze wel op de bak, maar het leek alsof ze niet wist dat ze op een bak moest plassen, dat deed ze al zo lang buiten. We hebben weer contact gezocht met Heleen en die kwam weer met een aantal ideeën. Die hielpen niet, hoewel we het hele huis vol hadden staan met bakken, Droppie bleef in huis plassen. Weliswaar meestal in de badkamer (o.a. boven het putje van de douche!!), maar het was toch vervelend, want er lag ook regelmatig een grote plas in de woonkamer. Na een dierenartsbezoek hadden we ook lichamelijke oorzaken uitgesloten en we besloten Heleens laatste advies op te volgen en haar in een kleine bench op te sluiten, zodat ze het wel op de bak móest doen. We vonden het vreselijk, want het was die eerste dagen echt heel zielig. Maar al gauw wende ze eraan. Gelukkig heeft het allemaal niet zo lang geduurd en op aanwijzen van Heleen hebben we haar ook in een grotere ruimte aan de bak laten wennen en ze plast nu keurig op de bak.

Ik ben heel blij dat we Heleen in de arm hebben genomen. Ik wilde dat we eerder bij een gedragstherapeut aangeklopt hadden, want het is het echt waard. Het is niet nodig zo lang met ongewenst gedrag van een kat te zitten. Er kan echt iets aan gedaan worden!

Wij zijn Heleen heel dankbaar voor al haar adviezen en haar betrokkenheid. Ze heeft er ook heel veel werk van gemaakt om ons te helpen; er zijn wat mailtjes over en weer gegaan.... Wij kunnen nu nog hoop ik een paar jaar genieten van onze oude dame en zij van haar oude dag bij ons.

Bedankt Heleen!



Droppie

Home therapie voor katten? therapie op maat algemene tips ervaringen Katja werkwijze en kosten contact/opleiding bach bloesem therapie Links